Most Brooklyński to ikona Nowego Jorku. Mieliśmy szczęścię, że w dniu naszego spaceru z Manhattanu na Brooklyn pogoda w Wielkim Jabłku poprawiła się, ciesząc nasze oczy słońcem i niebieskim niebem z delikatnymi chmurami.
Zanim weszliśmy na Brooklyn Bridge, odkrywaliśmy kolorowe ulice Chinatown i klimatyczne zakątki Little Italy, ciesząc się przebijającym przez chmury słońcem i brakiem deszczu.
Katz to najczęściej powtarzane słowo podczas naszej tygodniowej wyprawy do Nowego Jorku.
Gdy Kasia przeczytała w internecie o tym miejscu, było po zawodach. Pastrami w Katz’s Deli stało się podstawową propozycją, gdy nachodził nas głód (choć finalnie byliśmy tam tylko dwukrotnie).
Trzeci dzień w Nowym Jorku zaczął się frustracją z powodu deszczu, który rano zmusił nas do przerwania spaceru po Wall Street. Na szczęście po południu pogoda się poprawiła, więc wyszliśmy z hotelu i skierowaliśmy się ku High Line – wyjątkowemu parkowi na dawnym nasypie kolejowym.
Trzeci dzień naszego tygodniowego pobytu w Nowym Jorku przyniósł kolejne wyzwanie pogodowe. Mimo planów dotarcia na Wall Street, postanowiliśmy najpierw wysiąść na stacji World Trade Center, aby rozpocząć dzień od poruszającego spaceru po Memoriale 9/11. Dla Kasi była to emocjonalnie trudna chwila – milczała, pogrążona w zadumie, przytłoczona atmosferą tego miejsca.
W Nowym Jorku nie musisz robić nic niezwykłego, żeby spędzić niezapomniane chwile. Szczególnie, gdy dzielisz ten czas z ważną dla Ciebie osobą.
Pas lotniska JFK ujrzeliśmy zaledwie na chwilę przed kontaktem podwozia Dreamlinera z ziemią. Zanim pilot sprowadził samolot poniżej poziomu chmur, byliśmy przekonani, że podobnie jak rok temu w Kanadzie, uśmiechnęło się do nas szczęście i prognozy pogody zapowiadające intensywne zachmurzenie w Nowym Jorku okażą się mylne. Tym razem synoptycy byli jednak bezbłędni.
Pierwszy pełny dzień w Nowym Jorku – 22 tysiące kroków i zwiedzanie w pochmurny dzień!
Głód doświadczeń po raz kolejny pokonuje strach przed lataniem i lądujemy na Maderze. Pasażerowie klaszczą, Kasia oddycha z ulgą, a ja niecierpliwie wyczekuję na moment największej ulgi dla mojego brzucha – możliwość wstania i „rozprostowania” jelit. Ludzie zdejmują z półek swoje plecaki i torebki, co piąty pasażer spogląda nerwowo na osobę przed sobą, powstrzymując się przed wydaniem poganiającej komendy. Rozładowanie samolotu musi potrwać, nie ma przebacz.
Jasper to nazwa parku narodowego i urokliwej miejscowości położonej na terenie tego parku. Podczas naszej dwutygodniowej podróży po zachodniej Kanadzie spędziliśmy w Jasper trzy noce. Dla mnie był to najciekawszy fragment kanadyjskiej przygody. Za chwilę podzielę się swoimi wspomnieniami oraz zdradzę szczegóły organizacyjne.